یادت آورم خوب
در آن لحظه که خدا نسیم را نرم نرمان در موهایت پیچانده می شد
لبخند سختی زدی و گفتی آرام باش ...
گفتم چطور به شانه های سردت تکیه کنم و آرام گیرم؟
فریاد زدی آرام باش ...
- فریادوار آرام باشم؟
گریان لرزیدی و گفتی آرام باش ...
به پایت افتادم و گفتم چه جور در لرزش صدای غمناکت
آرامش یابم؟
... و رفتی
و هنگامی باز آمدی که ... سفیدوار ...
آغوشت بخشاندی ام و ترانه وار آوا سر دادی: آرام باش
و من به اطمینان گرم شانه هایت و محکم صدای لطیفت آرام یافتم
اما تو هیچ ندانستی که من در ازدحام بی معنای صدای سنگ ها چگونه سکوت را فریاد وار تنها ماندم!
طراح گرافيك :
Pannasmontata
ترجمه و آماده سازي : BlogT3mp
دیشب هم باز انتظار من در خواب به سر رسید وچه خواب شریینی بود ...
اگر صبح با صدای باران بیدار نشده بودم نمی دانم الان کجای خستگی ام درد می کرد ...
دهانم را شکل نام تو غنچه میکنم تا بیشتر آرام گیرم ...
لينک ثابت
نوشته شده در ساعت 8:45 توسط نسیم
|
