فصل سرد

یادت آورم خوب
در آن لحظه که خدا نسیم را نرم نرمان در موهایت پیچانده می شد
لبخند سختی زدی و گفتی آرام باش ...
گفتم چطور به شانه های سردت تکیه کنم و آرام گیرم؟
فریاد زدی آرام باش ...
- فریادوار آرام باشم؟
گریان لرزیدی و گفتی آرام باش ...
به پایت افتادم و گفتم چه جور در لرزش صدای غمناکت
آرامش یابم؟
... و رفتی
و هنگامی باز آمدی که ... سفیدوار ...
آغوشت بخشاندی ام و ترانه وار آوا سر دادی: آرام باش
و من به اطمینان گرم شانه هایت و محکم صدای لطیفت آرام یافتم
اما تو هیچ ندانستی که من در ازدحام بی معنای صدای سنگ ها چگونه سکوت را فریاد وار تنها ماندم!