امروز 29 مرداد 1387 تولد 22 سالگی منه

تا دیروز خوشحال بودم و بی صبرانه منتظر امروز

شاید فکر می کردم اتفاق خاصی می افته و حس و حال خاصی داشته باشم:

اما الان خالی از احساسم

و شاید یه حس بی نام و نشان دارم

به هر حال تولد منه و نمیشه نگم:

نسیم تولدت مبارک

نمی دونم اندازه 22 سال بزرگم یا نه اما امیدوارم که باشم باشی باشد 

چون آرزو بر جوانان عیب نیست

اینم یکی از بهترین کادو هایی که امسال گرفتم

به نیامدنت

به رفتنت عادت کرده ام

نمی دانم شب ها

     برای همیشه ماندنت

           چقدر دستمال کاغذی خشک کم دارم...

تا حالا فکر کرده ای هفته ها کی ها تحویل می شوند؟

شنبه ها

که هر خری فکر می کند هفته تحویل می شود؟!

یک شنبه ها

که سریال می بینی؟!

دوشنبه ها

که کسی خانه نیست و می شود راحت تلفن کرد؟!

سه شنبه ها

که بچه ها زود خانه می روند و شنیده ام که خدا کوه آفرید؟!

چهارشنبه ها

که مدام در اضطراب پنج شنبه ام؟!

پنج شنبه ها

که قرار بود بزایم و تازه فهمیدم آبستن نبوده ام؟!

یا جمعه ها

که عمری است دستهایمان حنایی است؟!

یا شاید هفته ها دایره است ...

                                                                                         عماد